Vive le Tour

Haa, de ochtendstond. Ik begin er steeds meer van te genieten. Helaas heeft die ochtendstond geen zon in de mond. Vijf graden is het buiten. Terwijl ik me in mijn fietstenue hijs, zie ik door het open raam hoe de schildpad voorbijkruipt. Ik weet hoegenaamd niet meer wie van ons nu Hulk, haas of schildpad... Lees verder →

Door de grijze wolkenpoort

Beste lezer, ik heb geen lenzen meer. En het is bewolkt. Twee elementen die niets met elkaar te maken hebben. En toch. Ik slaap op een hoogte van 300 meter en klim vandaag tot boven de 1300 meter. Dankzij mijn beperkt zicht – zonder lenzen en met bewolking – kan ik niet in de verte... Lees verder →

Op twee wielen naar Utopia

Ik kijk zondagavond nog naar het kopstukkendebat net voor ik ga slapen. Wanneer ik aan de uitbater van de gîte probeer uit te leggen hoe de Vlaming heeft gestemd, moet ik vechten tegen linkse en rechtse traantjes. Ik veronderstel dat elke krant wel een opinie heeft gepubliceerd van deze of gene specialist, dus ik bespaar... Lees verder →

De Hulk en de schildpad

‘Is die stalknecht daar eindelijk?’ zegt de Hulk wanneer ’s ochtends de staldeur openschuift. Hij brengt de nacht door tussen landbouwwerktuigen en een tweetal andere fietsen. De Hulk ziet zichzelf als een stalen paard – zeg hem nooit dat hij uit aluminium bestaat, want hij wordt gek. De man die hem berijdt is echter geen... Lees verder →

Over verzonnen wegen

Het spijt me, beste lezer. Ik begin met een valse noot. Ik zit nauwelijks drie minuten op mijn fiets wanneer ik besef dat ik mijn lenzen niet draag. Als verderop in het verhaal mythische wezens opduiken, ligt het aan mijn bijziendheid. Tenzij hij op minder dan drie meter komt, kan ik een adelaar niet onderscheiden... Lees verder →

Een voor allen, allen voor een

De eerste kilometers lijkt het alsof ik door een bloementuin rijd. Is dit hoe fris gewassen kledij voelt? Een paar kilometer later kleeft er alweer stof aan benen en armen. Vandaag op het programma, een driegangenmenu. Als aperitief een smal baantje dat door het landschap slingert onder een bijna wolkeloze hemel. Dan volgt er een... Lees verder →

Oude liefde roest niet

Hier zit ik weer. Ik zeg dat met enige overdrijving, want zo vaak zit ik niet in een wassalon. Het is geleden van de Wasbar in Antwerpen, waar ik niet kwam om te wassen maar wel om te eten. Zo vaak was ik trouwens ook niet. Als ik het goed heb, is dit de eerste... Lees verder →

Wie zijn billen brandt, en andere parabels

Je kunt zo veel vertellen over de Camino. Over de cultuur, de natuur, het weer, hoogtemeters en vermoeide benen. Het interessantst zijn doorgaans echter de verhalen. De mensen. Ik rijd nu met de Hulk van Saint-Jean-Pied-de-Port recht naar Genève, en we komen mensen tegen. Meer mensen dan verwacht. In Saint-Jean – gisteren – eet en... Lees verder →

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

Maak je eigen website aan bij WordPress.com
Aan de slag