De Race King

Heuglijk nieuws! Een nieuwe bijnaam voor de Hulk? Nee. Ik sta op en besluit dat het een mooie dag is voor een nieuwe achterband. Toen ik gisteren het verdere traject bekeek, merkte ik dat ik over de Furkapas moet. Die is op dit moment nog niet voor verkeer toegankelijk. Ik kom er over iets meer... Lees verder →

Thuiskomen in het land van de Sucs

Daar ben je weer, beste lezer. Ik schrijf je vanuit een Belgisch frietkot. Je knipperde even met je ogen en ik stond weer in België. Nam ik het vliegtuig? Nee hoor, niets van dat alles. Ik zit nog goed en wel in Frankrijk, in Bourg-Argental. Een Bruggeling, die in eigen land twaalf jaar lang slager... Lees verder →

Vive le Tour

Haa, de ochtendstond. Ik begin er steeds meer van te genieten. Helaas heeft die ochtendstond geen zon in de mond. Vijf graden is het buiten. Terwijl ik me in mijn fietstenue hijs, zie ik door het open raam hoe de schildpad voorbijkruipt. Ik weet hoegenaamd niet meer wie van ons nu Hulk, haas of schildpad... Lees verder →

Door de grijze wolkenpoort

Beste lezer, ik heb geen lenzen meer. En het is bewolkt. Twee elementen die niets met elkaar te maken hebben. En toch. Ik slaap op een hoogte van 300 meter en klim vandaag tot boven de 1300 meter. Dankzij mijn beperkt zicht – zonder lenzen en met bewolking – kan ik niet in de verte... Lees verder →

Op twee wielen naar Utopia

Ik kijk zondagavond nog naar het kopstukkendebat net voor ik ga slapen. Wanneer ik aan de uitbater van de gîte probeer uit te leggen hoe de Vlaming heeft gestemd, moet ik vechten tegen linkse en rechtse traantjes. Ik veronderstel dat elke krant wel een opinie heeft gepubliceerd van deze of gene specialist, dus ik bespaar... Lees verder →

De Hulk en de schildpad

‘Is die stalknecht daar eindelijk?’ zegt de Hulk wanneer ’s ochtends de staldeur openschuift. Hij brengt de nacht door tussen landbouwwerktuigen en een tweetal andere fietsen. De Hulk ziet zichzelf als een stalen paard – zeg hem nooit dat hij uit aluminium bestaat, want hij wordt gek. De man die hem berijdt is echter geen... Lees verder →

Onder een loden hemel

Stilstaan is achteruitgaan, en toch kan je op de fiets perfect stilstaan en toch vooruitgaan. Je ogen op de weg, je voeten op de trappers en je gedachten ergens anders. Zo’n dag is het vandaag. Heet dit dan misschien een zwart weekend? Ik sta op onder een wolkendek. ‘Pluies éparses’ zijn er voorspeld, hier en... Lees verder →

Over verzonnen wegen

Het spijt me, beste lezer. Ik begin met een valse noot. Ik zit nauwelijks drie minuten op mijn fiets wanneer ik besef dat ik mijn lenzen niet draag. Als verderop in het verhaal mythische wezens opduiken, ligt het aan mijn bijziendheid. Tenzij hij op minder dan drie meter komt, kan ik een adelaar niet onderscheiden... Lees verder →

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

Maak je eigen website aan bij WordPress.com
Aan de slag